პერიოდიკა - თავისუფალი წვდომა

საქართველოს საისტორიო-საეთნოგრაფიო საზოგადოების ფონდი

 

 

კოლექციები

 

 

კიტა აბაშიძის კოლექცია

 1917 წლის 19 დეკემბერს გამართულ უნივერსიტეტის პროფესორთა საბჭოს წინასწარ სხდომაზე მომავალი უნივერსიტეტის სასწავლო გეგმა და უნივერსიტეტში მიღების პირობები განიხილებოდა. ივანე ჯავახიშვილმა კოლეგებს გამოჩენილი ქართველი პუბლიცისტის,  კიტა აბაშიძის  (1870-1917), ანდერძი გააცნო. ანდერძის თანახმად, მისი პირადი ბიბლიოთეკა უნივერსიტეტს გადაეცემოდა. ასე რომ, პირველი ქართული უნივერსიტეტის ოფიციალურად გახსნამდე თითქმის თვენახევრით ადრე დაიწყო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის შექმნის ისტორია. ამ კერძო კოლექციამ,  ფაქტობრივად, საფუძველი ჩაუყარა უნივერსიტეტის წიგნთსაცავს.
  თითქმის მთელი კოლექცია ფრანგულენოვანი წიგნებისაგან შედგება, რომელშიც წარმოდგენილია XIX-XX საუკუნეების ფრანგული კლასიკური ლიტერატურის, კრიტიკის, ფილოსოფიური და ფსიქოლოგიური მოძღვრებისა და ხელოვნების მიმართულების წიგნები.

ელექტრონული ვერსია


ანდრია აფაქიძის კოლექცია

2012 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკას კიდევ ერთი კოლექცია შეემატა - გამოჩენილი ქართველი არქეოლოგისა და ისტორიკოსის   ანდრია აფაქიძის (1914-2005) საკუთარი ბიბლიოთეკა, რომელიც 4611 საბიბლიოთეკო ერთეულს ითვლის. არქეოლოგის პირადი კოლექცია თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკას მისმა შვილიშვილმა, ცნობილმა პიანისტმა დუდანა მაზმანიშვილმა გადასცა. ელექტრონული ვერსია

ბიოგრაფია

დაბადების თარიღი: 03/09/1914
პროფესია: არქეოლოგი



1937 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1943-1952 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის დირექტორი. 1953-1974 წლებში ისტორიის ინსტიტუტის არქეოლოგიის სექტორის გამგე. 1974-1980 წლებში ისტორიის ინსტიტუტის ანტიკური არქეოლოგიის განყოფილების გამგე, 1980-1983 წლებში მეცნიერებათა აკადემიის საზოგადოებრივ მეცნიერებათა განყოფილების აკადემიკოს - მდივანი. ანდრია აფაქიძე მუშაობდა ანტიკური ხანის არქეოლოგიისა და საქართველოს ძველი კულტურის ისტორიის საკითხებზე. ხელმძღვანელობდა არქეოლოგიურ გათხრებს ბიჭვინთაში, მცხეთასა და საქართველოს სხვადასხვა ისტორიულ მიდამოებში. მისი ძირითადი ნაშრომები ანტიკური ხანის ქართული ქალაქების ისტორიას ეძღვნება. მისი ხელმძღვანელობით და თანაავტორობით შეიქმნა " საქართველოს არქეოლოგიის " პირველი საუნივერსიტეტო სახელმძღვანელო (1959 წელი) და პირველი " არქეოლოგიური ლექსიკონი " (1980 წელი). ანდრია აფაქიძემ უდიდესი როლი შეასრულა ქართული მეცნიერების და არქეოლოგიის განვითარებაში. იგი მიეკუთვნება იმ ქართველ მეცნიერთა რიცხვს, რომლებმაც გარკვეული ეპოქა შექმნეს. ანდრია აფაქიძემ განსაკუთრებული ღვაწლი გასწია საქართველოს ძველი დედაქალაქის მცხეთის შესასწავლად. იგი გახლდათ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი, თბილისის საპატიო მოქალაქე და მრავალი სახელმწიფო ჯილდოს მფლობელი მოღვაწე, რომელმაც ქართულ მეცნიერებას ღირსეული კვალი დაამჩნია. გარდაიცვალა 2005 წელს.

ბიბლიოგრაფია

მასზე


გიორგი ახვლედიანის კოლექცია

გამოჩენილი ქართველი ენათმეცნიერისა და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ერთ - ერთი დამაარსებლის, გიორგი ახვლედიანის (1887-1973) პირადი კოლექცია თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკაშია დაცული. წიგნადი ფონდი    უნივერსიტეტის წიგნთსაცავს   მისმა ქალიშვილმა ელენე (ლალა) ახვლედიანმა გადასცა.

მამია და ქრისტინე ბერიშვილების კოლექცია



2015 წელს ქართველმა ემიგრანტმა ტიერი ბერიშვილმა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკას გადმოსცა თავისი მშობლების ცნობილი ქართველი პოლიტიკური ემიგრანტის მამია ბერიშვილისა და დედის ქრისტინე ბერიშვილი - ლეკრეკის არქივი. არქივში დაცულია 1300- მდე საბიბლიოთეკო ერთეული : წიგნები, წერილები, დოკუმენტები და ფოტოები. არქივში წარმოდგენილია დოკუმენტები საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის (1918-1921 წწ.), ქართული პოლიტიკური ემიგრაციის, 1924 წლის აჯანყების, საქართველოს სოციალ - დემოკრატიული პარტიის საზღვარგარეთული ბიუროსა და ლევილის ქართული მამულის შესახებ.

ალექსანდრე ვაჩეიშვილის კოლექცია

    ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის იშვიათად გამოცემათა ფონდში დაცული ერთ - ერთი კოლექცია ალექსანდრე ვაჩეიშვილის (1886-1964) პირად ბიბლიოთეკას მოიცავს, რომელიც 1880 საბიბლიოთეკო ერთეულს ითვლის და შედგება ძირითადად იურიდიული ხასიათის ლიტერატურისაგან.
     ალექსანდრე ვაჩეიშვილი 1922 წლიდან აკადემიკოს ივანე ჯავახიშვილის მოწვევით მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, სადაც სიცოცხლის ბოლომდე ეწეოდა სამეცნიერო პედაგოგიურ მოღვაწეობას. წლების განმავლობაში იყო სისხლის სამართლის კათედრის გამგე. სხვადასხვა დროს ლექციებს კითხულობდა სოციოლოგიაში, სამართლის თეორიაში, სისხლის სამართალსა და სისხლის სამართლის პროცესში. ავტორია 50- ზე მეტი დასახელების მეცნიერული შრომის. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მისი თავდაუზოგავი მუშაობა ქართული სამართლის ისტორიაში. დიდი დამსახურება მიუძღვის ქართული იურიდიული ტერმინოლოგიის დადგენა - დამუშავებაში. მისი ხელმძღვანელობით ითარგმნა და მისივე რედაქტორობით გამოიცა სახელმძღვანელოები და მონოგრაფიები სისხლის სამართალში. სწორედ ამიტომ 1946 წელს მიენიჭა მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწის საპატიო წოდება .
     ალექსანდრე ვაჩეიშვილმა თავისი ხანგრძლივი სამეცნიერო - პედაგოგიური მოღვაწეობით თვალსაჩინო წვლილი შეიტანა საქართველოში ქართული სამართლის ისტორიისა და მეცნიერების განვითარების საქმეში.

 

სვიმონ და ალექსანდრე კლდიაშვილების კოლექცია

   ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის იშვიათ გამოცემათა ფონდში ინახება გამოჩენილი ქართველი ძმების სვიმონ და ალექსანდრე კლდიაშვილების პირადი ბიბლიოთეკა , რომელიც 232 საბიბლიოთეკო ერთეულს ითვლის . ძმების განსხვავებული პროფესიებიდან გამომდინარე , კოლექციაში სხვადასხვა სამეცნიერო მიმართულების ლიტერატურაა თავმოყრილი , რომელთა უმეტესობა უცხოენოვანია .
     თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პირველი კორპუსი 1899-1906 წლებში არქიტექტორ   სვიმონ კლდიაშვილის  (1865–1920) მიერ აიგო. თავდაპირველად აქ სათავადაზნაურო გიმნაზია იყო განთავსებული, რომლის ასაშენებლად თანხა ცნობილმა მეცენატებმა - დავით სარაჯიშვილმა, ძმებმა ზუბალაშვილებმა და კონსტანტინე ბაგრატიონ - მუხრაბატონმა გაიღეს. სვიმონ კლდიაშვილი მოესწრო მის მიერ აგებულ შენობაში ქართული უნივერსიტეტის გახსნას. მან ახალგახსნილ უნივერსიტეტს საკუთარი ბიბლიოთეკა გადასცა. არქიტექტორი სვიმონ კლდიაშვილი ცნობილია, როგორც კლასიკური სტი   ლის თაყვანისმცემელი და სამხატვრო საზოგადოების აქტიური წევრი, საზოგადო მოღვაწე. მისი პროექტით მრავალი შენობაა აგებული სოხუმსა და თბილისში.
სვიმონის უმცროსი ძმა - ალექსანდრე კლდიაშვილი (1873-1905) დაიბადა 1873 წლის 2 თებერვალს . 1895 წლიდან სწავლობდა ოდესის უნივერსიტეტის ფიზიკა - მათემატიკურ ფაკულტეტის საბუნებისმეტყველო განყოფილებაზე . მისი მასწავლებელი იყო გამოჩენილი ქართველი მეცნიერი და ქიმიკოსი პროფესორი ვასილ პეტრიაშვილი. 1899 წელს დაამთავრა ოდესის უნივერსიტეტი პირველი ხარისხის დიპლომით. შემდეგ მიიწვიეს პლოტიანსკის სასოფლო - სამეურნეო საცდელ სადგურზე, სადაც ალექსანდრე შეუდგა საპასუხისმგებლო მუშაობას.
1901 წელს ნოვოროსიის უნივერსიტეტთან არსებულ ბუნებისმეტყველთა საზოგადოებამ ალექსანდრე კლდიაშვილი აირჩია თავის ნამდვილ წევრთა რიცხვში . 1902 წელს საბა გაემგზავრა სამეცნიერო მივლინებით ბერლინის უნივერიტეტში. სადაც გაეცნო ქიმიის სწავლების საქმეს, პრაქტიკულ მუშაობას, გამოცდების სისტემას და ფილოსოფიური ფაკულტეტის კურსდამთავრებულთათვის სავალდებულო სამუშაოებს ქიმიაში .
    ალექსანდრე კლდიაშვილი ავტორია პირველი ქართულენოვანი სახელმძღვანელოსი ქიმიაში - „მოკლე მინერალური ქიმია“. ამ სახელმძღვანელოთი ალექსანდრე კლდიაშვილმა საფუძველი ჩაუყარა ქართულ ენაზე ქიმიური ტერმინოლოგიის შექმნის საქმეს. სახელმძღვანელო წარმოადგენს ზოგადი ქიმიის კურსს, რომელშიც გაშუქებულია კლასიკური ქიმიის მეცნიერული საფუძვლები და მოცემულია ქიმიური ექსპერიმენტების მეთოდიკა .
1905 წელს ალექსანდრე კლდიაშვილმა დარბევას გადაარჩინა ოდესელ ებრაელთა ოჯახი, რის გამოც იგი შავრაზმელთა მსხვერპლი გახდა.

სვიმონ კლდიაშვილი

1865 წლის 14 თებერვალს დაიბადა ცნობილი ქართველი არქიტექტორი სვიმონ კლდიაშვილი (1865 – 1920). 1895 დაამთავრა ფერწერის, ქანდაკების და ხუროთმოძღვრების სასწავლებელი მოსკოვში. 1896 – 1899 წლებში ქალაქის არქიტექტორად მუშაობდა სოხუმში. 1899 წელს შეადგინა თბილისის სათავადაზნაურო სკოლის (ქართული გიმნაზიის – ახლანდელი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ძველი შენობა) შენობის პროექტი და 1906 – მდე ხელმძღვანელობდა მის მშენებლობას.
სვიმონ კლდიაშვილი ეკლექტიკის ხანის ტიპური წარმომადგენელია. მის შენობაში ვხვდებით როგორც რენესანსულ – ბაროკოს სტილის ფასადებს, XIX-XX საუკუნეთა დამახასიათებელი ინტერპრეტაციით, ასევე საკმაოდ ხშირად – მოდერნსაც. კლდიაშვილი აქტიურად მონაწილეობდა ქართულ კულტურულ და საზოგადოებრივ ცხოვრებაში. 1902 წელს ექვთიმე თაყაიშვილთან ერთად იმოგზაურა ისტორიული საქართველოს სამხრეთ რეგიონებში. აზომა 20 – მდე ძეგლი, მათ შორის ადრინდელი შუა საუკუნეების ქართული ხუროთმოძღვრების ერთ – ერთი უმთავრესი ნიმუში ბანა და მისი რეკონსტრუქციის პროექტიც შეადგინა. 1910 ექვთიმე თაყაიშვილთან ერთად იმოგზაურა რაჭა – ლეჩხუმშიც.

1899 წლიდან სვიმონ კლდიაშვილი შეუდგა თბილისის სათავადაზნაურო სკოლის შენობის პროექტის შედგენას და თავად ხელმძღვანელობდა მშენებლობას. ,,სწორედ ეს არის უმთავრესი ეტაპი კლდიაშვილის ხუროთმოძღვრული ბიოგრაფიისა. როგორც ამ უზარმაზარი შენობის ავტორი, სვიმონ კლდიაშვილი იმ საქმის ერთი უმთავრესი მონაწილეთაგანი გახდა, რომელსაც თავის დროზე უდიდესი კულტურული მნიშვნელობა ჰქონდა ქართული საზოგადოებისათვის. უფრო მეტიც: ეს საქმე მოწინავე მოღვაწეთა თვალში ზოგადეროვნულ მოვლენად იყო მიჩნეული’’, – წერდა ცნობილი ქართველი ხელოვნებათმცოდნე ვახტანგ ბერიძე.
სვიმონ კლდიაშვილი მოესწრო მის მიერ აგებულ შენობაში ქართული უნივერსიტეტის გახსნას. მან ახალგახსნილ უნივერსიტეტს საკუთარი ბიბლიოთეკა გადასცა.

 

მარიამ ლორთქიფანიძის კოლექცია

     2012 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკას კიდევ ერთი კოლექცია შეემატა - ცნობილმა ისტორიკოსმა და საზოგადო მოღვაწემ   მარიამ ლორთქიფანიძემ უნივერსიტეტს გადასცა საკუთარი ბიბლიოთეკა , რომელიც 4310 საბიბლიოთეკო ერთეულს ითვლის . კოლექცია ძირითადად საისტორიო შინაარსის ლიტერატურისგან შედგება . მეცნიერის პირადი კოლექცია თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის იშვიათ გამოცემათა ფონდში ინახება. ელექტრონული ვერსია

1943 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1947-1986 წლებში იყო ისტორიის ინსტიტუტის უმცროსი, უფროსი მეცნიერ - თანამშრომელი. 1948 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე : ,, თბილისის საამირო ’’, 1963 წელს სადოქტორო დისერტაცია თემაზე : ,, ფეოდალური საქართველოს პოლიტიკური გაერთიანება ’’. გამოქვეყნებული აქვს 150- ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი, მათ შორის რამდენიმე წიგნი (მონოგრაფიები, დამხმარე სახელმძღვანელოები და სხვ). რუსულად თარგმნა ქართული საისტორიო მწერლობის ძეგლები. 1996 წელს მისი თაოსნობით თსუ - ის საქართველოს ისტორიის კათედრასთან ჩამოყალიბდა საქართველოს სოფლების ისტორიის შემსწავლელი ლაბორატორია. მარიამ ლორთქიფანიძე არის მეცნერების დამსახურებული მოღვაწე, ღვაწლმოსილი პედაგოგი და საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ნამდვილი წევრი. მისმა ნაშრომებმა მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანეს ქართული ისტორიისა და მეცნიერების განვითარებაში. აკადემიკოსი დიდი გულისყურით ადევნებდა თვალს ქართული ისტორიოგრაფიის განვითარების პროცესს. მარიამ ლორთქიფანიძე ისტორიკოსთა იმ რიცხვს მიეკუთვნება, რომელთაც მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანეს მრავალსაუკუნოვანი ქართული ისტორიული აზროვნების განვითარებაში. უკვე მრავალი ათეული წელია ის ღირსეულად წარმოაჩენს ქართულ ისტორიულ სკოლას როგორც ჩვენს ქვეყანაში, ასევე მის ფარგლებს გარეთ. მარიამ ლორთქიფანიძის ფუნდამენტური გამოკვლევები ფართოდაა ცნობილი სპეციალისტებისათვის. დიდია მისი ღვაწლი ქართული საისტორიო წყაროების გამოკვლევასა და პოპულარიზაციაში, განსაკუთრებით " ქართლის ცხოვრების " შესწავლასა და მის უცხო ენაზე გამოცემაში. მარიამ ლორთიფანიძე 2000 წელს დაჯილდოვდა ღირსების მედლით. 2010 წელს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს - პატრიარქმა ილია მეორემ მარიამ ლორთქიფანიძე ქართული მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის უმაღლესი ჯილდოთი - წმიდა გიორგის მედლით დააჯილდოვა.

ბიოგრაფია

დაბადების თარიღი: 28/08/1922 - 8/01/2018
პროფესია: ისტორიკოსი



1943 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1947-1986 წლებში იყო ისტორიის ინსტიტუტის უმცროსი, უფროსი მეცნიერ - თანამშრომელი. 1948 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე : ,, თბილისის საამირო ’’, 1963 წელს სადოქტორო დისერტაცია თემაზე : ,, ფეოდალური საქართველოს პოლიტიკური გაერთიანება ’’. გამოქვეყნებული აქვს 150- ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი, მათ შორის რამდენიმე წიგნი (მონოგრაფიები, დამხმარე სახელმძღვანელოები და სხვ). რუსულად თარგმნა ქართული საისტორიო მწერლობის ძეგლები. 1996 წელს მისი თაოსნობით თსუ - ის საქართველოს ისტორიის კათედრასთან ჩამოყალიბდა საქართველოს სოფლების ისტორიის შემსწავლელი ლაბორატორია. მარიამ ლორთქიფანიძე არის მეცნერების დამსახურებული მოღვაწე, ღვაწლმოსილი პედაგოგი და საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ნამდვილი წევრი. მისმა ნაშრომებმა მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანეს ქართული ისტორიისა და მეცნიერების განვითარებაში. აკადემიკოსი დიდი გულისყურით ადევნებდა თვალს ქართული ისტორიოგრაფიის განვითარების პროცესს. მარიამ ლორთქიფანიძე ისტორიკოსთა იმ რიცხვს მიეკუთვნება, რომელთაც მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანეს მრავალსაუკუნოვანი ქართული ისტორიული აზროვნების განვითარებაში. უკვე მრავალი ათეული წელია ის ღირსეულად წარმოაჩენს ქართულ ისტორიულ სკოლას როგორც ჩვენს ქვეყანაში, ასევე მის ფარგლებს გარეთ. მარიამ ლორთქიფანიძის ფუნდამენტური გამოკვლევები ფართოდაა ცნობილი სპეციალისტებისათვის. დიდია მისი ღვაწლი ქართული საისტორიო წყაროების გამოკვლევასა და პოპულარიზაციაში, განსაკუთრებით " ქართლის ცხოვრების " შესწავლასა და მის უცხო ენაზე გამოცემაში. მარიამ ლორთიფანიძე 2000 წელს დაჯილდოვდა ღირსების მედლით. 2010 წელს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს - პატრიარქმა ილია მეორემ მარიამ ლორთქიფანიძე ქართული მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის უმაღლესი ჯილდოთი - წმიდა გიორგის მედლით დააჯილდოვა.

ბიბლიოგრაფია

მასზე

 

საქართველოს დიდი ქალბატონი მარიამ ლორთქიფანიძე

მარიამ ლორთქიფანიძის კოლექცია

 

პეტრე მელიქიშვილის კოლექცია



ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის იშვიათ გამოცემათა ფონდში გამორჩეული ადგილი უჭირავს ცნობილი ქართველი ქიმიკოსისა და საზოგადო მოღვაწის პეტრე მელიქიშვილის  (1850-1927) პირად ბიბლიოთეკას, რომელიც 1087 საბიბლიოთეკო ერთეულს ითვლის და შედგება ძირითადად უცხოენოვანი ლიტერატურისაგან. უნიკალური გამოცემები ქრონოლოგიურად 1848-1916 წლებს მოიცავს. ყველაზე ძველი წიგნი ჰაიდელბერგში გამოცემული სამტომეულია : ,,G. M ელინ “ ჰანდბუცჰ დერ ორგანისცჰენ …”. მეცნიერის პირადი კოლექცია პეტრე მელიქიშვილის გარდაცვალების შემდეგ თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკას მისმა მოწაფემ ნინო ციციშვილმა გადასცა.

ბიოგრაფია



ცნობილი ქართველი ქიმიკოსი და საზოგადო მოღვაწე პეტრე მელიქიშვილი (1850-1927) დაიბადა 1850 წლის 29 ივნისს. 1868 წელს დაამთავრა თბილისის ვაჟთა გიმნაზია, 1872 წლიდან სწავლობდა ოდესაში ნოვოროსიის უნივერსიტეტში ფიზიკა - მათემატიკის ფაკულტეტის საბუნებისმეტყველო განყოფილებაზე. 1881 წელს გახდა ქიმიის მაგისტრი ნოვოროსიის უნივერსიტეტში, 1885 წელს დოქტორი.
პეტრე მელიქიშვილი იკვლევდა ორგანული მჟავების სინთეზსა და ფიზიკურ - ქიმიურ თვისებებს. მისმა შრომამ აკრილმჟავაზე მაღალი შეფასება დაიმსახურა. 1881 წელს სამეცნიერო ხარისხის მოსაპოვებლად წარმატებით დაიცვა დისერტაცია. 1884 წელს იგი აირჩიეს აგრონომიული კათედრის დოცენტად. ერთი წლის შემდეგ კი სადოქტორო დისერტაცია დაიცვა და თეორიული ქიმიის კათედრის პროფესორად დაამტკიცეს. 1893 წლიდან ძირითადად მუშაობდა არაორგანულ ქიმიაში, ზეჟანგურ ნაერთებზე. 1899 წელს მიენიჭა ლომონოსოვის სახელობის პრემია. პეტრე მელიქიშვილმა ვასილ პეტრიაშვილთან ერთად საფუძველი ჩაუყარა ქართულ ქიმიურ სკოლას. მან შეისწავლა ორგანულ მჟავათა ზოგიერთი წარმომადგენლისა და მათი წარმოებულების სინთეზის საკითხები, ფიზიკურ – ქიმიური თვისებები. ამ საკითხებზე დაწერილმა მისმა შრომებმა დიდად შეუწყო ხელი ნივთიერებათა აღნაგობის თეორიის განვითარებას, მელიქიშვილმა პირველმა მიიღო ორგანულ ნაერთა კლასი, რომლებსაც გლიციდ მჟავები უწოდა. მისი გამოკვლევების მეორე დიდი ციკლი არაორგანული ქიმიის საკითხებს მოიცავს. ამ შრომებიდან განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ზოგიერთი ელემენტის ზემჟავების სინთეზი, რომლებიც პეტრემ შექმნა თავის მოწაფე პისაჟევსკისთან ერთად. მან პირველმა მიიღო ამონიუმის ზეჟანგი და ნატრიუმის პერბონატი. 1899 წელს ცალკე მონოგრაფიად რუსულად გამოიცა მისი გამოკვლევები, რომელიც ეხებოდა ზემჟავებს და ზეჟანგებს.
1918 წელს პეტრე მელიქიშვილი ერთ - ერთი პირველი გამოეხმაურა ივანე ჯავახიშვილის მოწვევას, საქართველოში ჩამოვიდა და თბილისის უნივერსიტეტის გახსნის საორგანიზაციო საკითხებშიც მიიღო მონაწილეობა. 1918 წლის 13 იანვარს ქართული გიმნაზიის შენობაში (ახლანდელი ივანე ჯავახიშვილის სახელობის უნივერსიტეტი) შედგა მომავალი უნივერსიტეტის პროფესორთა კოლეგიის პირველი ოფიციალური სხდომა, სადაც უნივერსიტეტის რექტორის საპატიო პოსტზე მისი კანდიდატურა ცნობილმა ქართველმა ისტორიკოსმა ივანე ჯავახიშვილმა წამოაყენა და თავისი წინადადება შემდეგი სიტყვებით დაასაბუთა : „ ვისაც სურს გამარჯვება საქართველოს უნივერსიტეტისა, ვისაც სურს, რომ დაინტერესდეს ფართო საზოგადოება არამარტო ჩვენში, არამედ რუსეთში, ვისაც სურს, რომ საქართველოს უნივერსიტეტის სახელი შარავანდედით იყოს მოსილი, ის აუცილებლად უნდა მიემხროს ისეთი კაცის რექტორობას, როგორიც არის პეტრე მელიქიშვილი“.
პეტრე მელიქიშვილი იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ერთ – ერთი დამაარსებელი და მისი პირველი რექტორი 1918 – 1919 წლებში. დიდია და მრავალმხრივი პეტრე მელიქიშვილის მოღვაწეობა უნივერსიტეტში. გარდა რექტორის მოვალეობის შესრულებისა, იგი კითხულობდა ლექციებს, აწყობდა ლაბორატორიებს ახლად დაარსებულ საბუნებისმეტყველო ფაკულტეტზე. დიდი ამაგი დასდო ქართული ტერმინოლოგიის საქმეს, მისი ინიციატივით უნივერსიტეტში საფუძველი ჩაეყარა სამ ქიმიურ ლაბორატორიას, შეიქმნა არაორგანული, ორგანული და აგროქიმიის კათედრები. ვასილ პეტრიაშვილთან ერთად საფუძველი ჩაუყარა ქართულ ქიმიურ სკოლას. აქტიურ მონაწილეობას იღებდა სამეცნიერო საზოგადოებების დაარსებაში, გამოდიოდა მოხსენებებით სხვადასხვა ყრილობებსა და კონფერენციებზე.

ელექტრონული ვერსია




შოთა მესხიას კოლექცია

2013 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკას კიდევ ერთი კოლექცია შეემატა - გამოჩენილი ქართველი ისტორიკოსის შოთა მესხიას (1916-1972) პირადი ბიბლიოთეკა, რომელიც 1670 საბიბლიოთეკო ერთეულს ითვლის და შედგება ძირითადად ისტორიულ - ქართველოლოგიური შინაარსის სამეცნიერო ლიტერატურისგან. უნიკალური გამოცემები თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის იშვიათ გამოცემათა ფონდში ინახება. ელექტრონული ვერსია

ბიოგრაფია



დაბადების თარიღი : 27/04/1916
პროფესია: ისტორიკოსი

შოთა მესხიამ 1937 წელს წარჩინებით დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1943 წლიდან მოღვაწეობდა თსუ - ის საქართველოს ისტორიის კათედრაზე. 1956 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო საქართველოს ისტორიის კათედრის გამგე და ისტორიის ფაკულტეტის დეკანი. შოთა მესხიამ მნიშვნელოვანი მეცნიერული მემკვიდრეობა დაგვიტოვა. იგი ავტორია 80- ზე მეტი გამოქვეყნებული გამოკვლევის. მეცნიერი სწავლობდა ფეოდალური საქართველოს ისტორიის სხვადასხვა პრობლემას : სოციალურ - ეკონომიური და პოლიტიკური ისტორიის საკითხებს, ქალაქების ისტორიასა და საქალაქო წყობას, წყაროთმცოდნეობისა და ისტორიოგრაფიის პრობლემებს. მის მიერ აღმოჩენილი, გამოკვლეული და გამოცემული ,, ძეგლი ერისთავთა ’’ არის თანამედროვე წყაროთმცოდნეობისა და ისტორიოგრაფიის მოთხოვნათა დონეზე შესრულებული პუბლიკაცია და თავისი მნიშვნელობით მეტად თვალსაჩინო ადგილი უკავია საქართველოს ისტორიის შესახებ არსებულ წყაროთა შორის. 1968 წელს შოთა მესხიას რედაქციით გამოვიდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის შრომების (ისტორიულ მეცნიერებათა სერია) 125- ე ტომი - ,,XII საუკუნის საქართველოს ისტორიის საკითხები ’’, ეს ტომი მიეძღვნა შოთა რუსთაველის დაბადების 800 წლისთავს. კრებულში სხვა მეცნიერთა შრომებთან ერთად დაიბეჭდა მისი გამოკვლევა XI-XIII საუკუნეების საქართველოს სახელმწიფოებრივი წყობის ისტორიიდან (,, საკარგავის ’’ მნიშვნელობისათვის). გარდაიცვალა 1972 წელს.

ბიბლიოგრაფია

 

 

შალვა ნუცუბიძის კოლექცია

2013 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკას კიდევ ერთი კოლექცია შეემატა - გამოჩენილი ქართველი ფილოსოფოსისა და საზოგადო მოღვაწის   შალვა ნუცუბიძის  (1888-1969) პირადი ბიბლიოთეკა, რომელიც 596 დასახელების 635 საბიბლიოთეკო ერთეულს ითვლის და შედგება როგორც ქართული, ისე უცხოური სხვადასხვა სამეცნიერო მიმართულების ლიტერატურისგან. უნიკალური გამოცემები თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის იშვიათ გამოცემათა ფონდში ინახება. ელექტრონული ვერსია

ბიოგრაფია

ცნობილი ქართველი ფილოსოფოსი შალვა ნუცუბიძე (1888-1969) დაიბადა 1888 წლის 14 დეკემბერს. 1910 წელს დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტის   ისტორიულ - ფილოლოგიური ფაკულტეტი, ფილოსოფიის განხრით. 1911-1914 წლებში იყო გერმანიაში ლაიფციგის უნივერსიტეტის სტუდენტი. დიდი აღიარება მოუტანა 1913 წელს რუსულად გამოქვეყნებულმა გამოკვლევამ ,, ბოლცანო და მეცნიერების თეორია ”. 1915 წელს მიენიჭა აღნიშნული უნივერსიტეტის ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი.  1916-1918 წლებში იყო პეტერბურგის უნივერსიტეტის ლექტორი.
შალვა ნუცუბიძე აქტიურად მონაწილეობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დაარსების საქმეში. მისი შემდგომი განვითარების პერიოდში ამჟღავნებდა დიდ ორგანიზატორულ უნარს. სხვადასხვა დროს და ხშირად ერთდროულად ეკავა უნივერსიტეტში სხვადასხვა თანამდებობა : პრორექტორის, დეკანის, ფუნდამენტური ბიბლიოთეკის დირექტორის, კათედრის გამგის და სხვა. მას დაევალა იურიდიული ფაკულტეტის გახნა და მისი ხელმძღვანელობა. კითხულობდა სხვადასხვა კურსს უნივერსიტეტის სხვადასხვა ფაკულტეტზე. 15 წლის განმავლობაში იყო მსოფლიო ლიტერატურის ისტორიის გამგე, რომლის საფუძველზეც შემდეგ დასავლეთ - ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი შეიქმნა.
განსაკუთრებით აღსანიშნავია შალვა ნუცუბიძის მოღვაწეობა ქართული ფილოსოფიური აზროვნების განვითარებაში, ქართული ფილოსოფიის ისტორიის მეცნიერულ დამუშავებასა და რუსთველოლოგიაში. მისმა ლექციებმა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში საფუძველი ჩაუყარა ფილოსოფიური აზროვნების აღორძინებას განახლებულ საქართველოში, მან მაღალ დონეზე აიყვანა ქართული ფილოსოფიური აზროვნება და დააფუძნა ქართული მეცნიერების სრულიად ახალი დარგი - ქართული ფილოსოფიის ისტორია.
მეცნიერი დაჯილდოებული იყო ბრწყინვალე ორატორული მონაცემებით. ასე იგონებს ცნობილი ქართველი ენათმეცნიერი გიორგი ახვლედიანი მის მოხსენებებს : ,, შალვამ მოხიბლა მსმენელები თავისი ლექციებით, რომლებსაც სტუდენტთა გარდა, თბილისის მაღალი ინტელიგენციაც ესწრებოდა... ბევრჯერ ჩვენც, მისი კოლეგებიც, ვესწრებოდით მის ლექციებსა და სემინარებს ’’.

 

ვასილ პეტრიაშვილის კოლექცია

ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო   უნივერსიტეტის   ბიბლიოთეკის იშვიათ გამოცემათა ფონდში ინახება ცნობილი ქართველი ქიმიკოსის ვასილ პეტრიაშვილის (1842-1908) პირადი ბიბლიოთეკა   ,  რომელიც   478  საბიბლიოთეკო   ერთეულს   აერთიანებს და   შედგება   ძირითადად   ტექნიკური   ხასიათის   უცხოური ლიტერატურისაგან .   უნიკალური   გამოცემები   ქრონოლოგიურად 17 77 -1 908 წლებს მოიცავს. ყველაზე ძველი წიგნი - Sage, M., ~ experiences propres a`faire” 1777 წელს პარიზშია გამოცემული.

ბიოგრაფია



ცნობილი ქართველი ქიმიკოსი ვასილ პეტრიაშვილი (1842-1908) დაიბადა 1842 წლის 20 თებერვალს. 1865 წელს დაამთავრა თბილისის სასულიერო სემინარია და ოდესაში, ნოვოროსიის უნივერსიტეტში იურიდიულ ფაკულტეტზე ჩაირიცხა, თუმცა იმავე წელს გადავიდა ფიზიკა – მათემატიკის ფაკულტეტის საბუნებისმეტყველო განყოფილებაზე. უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ მუშაობა დაიწყო იქვე, ტექნიკური ქიმიის კათედრაზე. 1905 – 1907 წლებში მუშაობდა ნოვოროსიის უნივერსიტეტის ფიზიკა – მათემატიკის ფაკულტეტის დეკანის თანამდებობაზე, ხოლო 1907 წლიდან ამავე უნივერსიტეტის რექტორი იყო. ვასილ პეტრიაშვილი უმაღლესი სასწავლებლის პირველი ქართველი რექტორია. მეცნიერი განსაკუთრებით დიდ ყურადღებას იჩენდა ოდესაში ჩასული თანამემამულეების მიმართ და, ყველაზე მეტად ქართველი სტუდენტების მომავალზე ფიქრობდა. მეცნიერს ხშირად ჩამოჰყავდა თავისი სტუდენტები საქართველოში.
ვასილ პეტრიაშვილის ნაშრომებმა ორგანულ ქიმიაში წარუშლელი კვალი დატოვა მეცნიერებაში. პირველი გამოკველვები ეხებოდა აზონაერთებისა და მათი გარდაქმნების პროდუქტების მიღებას, რასაც არა მარტო თეორიული, არამედ დიდი პრაქტიკული მნიშვნელობაც ჰქონდა, რადგან აზონაერთები საფუძვლად უდევს საღებავების წარმოებას. მეცნიერმა შეისწავლა მრავალი აზონაერთი, დაადგინა მათი აგებულება და დაამტკიცა, რომ ნახშირბადის ერთ ატომთან შეიძლება არსებობდეს ჰიდროქსილის ორი ჯგუფი. ეს ეწინააღმდეგებოდა არსებულ შეხედულებებს და პრინციპული მნიშვნელობა ჰქონდა ორგანული ქიმიისთვის, მეტად საინტერესო იყო კვლევები დამჟანგველის ხასიათსა და მალეინის მჟავების აღნაგობის დასადგენად და სხვა. თავისი გამოკვლევების პროცესში ვასილ პეტრიაშვილი წააწყდა მოვლენას, რომელსაც შემდგომში ტაუტომერია ეწოდა. ამ მიმართულებით მეცნიერის წარმატებულ კვლევებს დიდი შეფასება მისცა ცნობილმა ქიმიკოსმა, ინგლისის ქიმიური საზოგადოების პრეზიდენტმა უილიამ პარკერ უინიმ და განაცხადა, რომ მსოფლიოს ქიმიკოსები სწორედ ოდესელ პროფესორ პეტრიევს უნდა უმადლოდნენ ამ აღმოჩენებსო.
ვასილ პეტრიაშვილი იყო თბილისში უნივერსიტეტის დაარსების ერთ – ერთი ინიციატორი, თანამშრომლობდა ქართულ პერიოდულ პრესასთან, სისტემატიურად ბეჭდავდა პუბლიცისტურ წერილებს სოციალურ, სამეურნეო თუ სამეცნიერო საკითხებზე. ეწეოდა მეცნიერების პოპულარიზაციას საქართველოში, ტექნიკური ტერმინებით ამდიდრებდა ქართულ ენას. ურთიერთობა ჰქონდა აკაკი წერეთელთან, იაკობ გოგებაშვილთან, ნიკო ნიკოლაძესთან.
" მე რომ პოეტური ნიჭი მქონოდა და განმეზრახა დამეხატა ადამიანი, რომელიც საუკეთესო ზნეობრივი თვისებებით წარმოადგენს სიბრძნესთან შეერთებული გულკეთილობის განსახიერებას, მე დავხატავდი ვასილ პეტრიაშვილს ", – ასე აფასებდა თავისი უფროსი მასწავლებლისა და უახლოესი მეგობრის პიროვნებას ცნობილი ქართველი მეცნიერი პეტრე მელიქიშვილი.

 

მიშელ რამიშვილის კოლექცია

2015-2016 წლებში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პირველი თავმჯდომარის ნოე რამიშვილის შვილიშვილმა მიშელ რამიშვილმა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკას გადმოსცა მასთან დაცული უმნიშვნელოვანესი არქივი, რომლის მოცულობაც 3 000 საბიბლიოთეკო ერთეულს აღემატება.  კოლექციაში დაცულია ნოე რამიშვილის ქართული, ფრანგული და რუსული პასპორტები, სხვადასხვა სახის დოკუმენტები, ფოტოები და წერილები. კოლექციის მნიშვნელოვან ნაწილს წარმოადგენს აკაკი რამიშვილის მიერ ბრიტანული არქივებიდან მოპოვებული დოკუმენტების ასლები.




ანდრია რაზმაძის კოლექცია

2014 წლიდან ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკაში ინახება გამოჩენილი ქართველი მათემატიკოსისა და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ერთ - ერთი დამაარსებლის, ანდრია რაზმაძის (1889-1929) პირადი კოლექცია,  რომელიც 496 საბიბლიოთეკო ერთეულს ითვლის. მათემატიკოსის პირადი კოლექცია თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკას იოსებ ცინცაძემ გადასცა.
ელექტრონული ვერსია

 

აკაკი შანიძის კოლექცია

 2015 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკას კიდევ ერთი კოლექცია შეემატა. გამოჩენილი ქართველი ენათმეცნიერის აკაკი შანიძის (1887-1987) შვილმა ლელა შანიძემ მამის პირადი ბიბლიოთეკა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკას გადმოსცა.
  აკაკი შანიძის კოლექცია 1140 დასახელების 2030 საბიბლიოთეკო ერთეულისაგან შედგება. მასში გაერთიანებულია როგორც ქართული, ისე უცხოენოვანი სამეცნიერო მიმართულების ლიტერატურა.

ელექტრონული ვერისა

 

ალექსანდრე ცაგარლის კოლექცია

ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის იშვიათ გამოცემათა ფონდში ინახება გამოჩენილი ქართველი ენათმეცნიერის, ისტორიკოსისა და ფილოლოგის ალექსანდრე ცაგარლის (1844-1929) პირადი ბიბლიოთეკა, რომელიც 1675 საბიბლიოთეკო ერთეულს ითვლის და შედგება ძირითადად ისტორიული ხასიათის უცხოური ლიტერატურისაგან. უნიკალური გამოცემები ქრონოლოგიურად 1763-1917 წლებს მოიცავს.

ბიოგრაფია


ცნობილი ქართველი ენათმეცნიერი, ფილოლოგი და ისტორიკოსი ალექსანდრე ცაგარელი (1844-1929) დაიბადა 1844 წლის 27 ნოემბერს. თბილისის სასულიერო სემინარიის დამთავრების შემდეგ მან სწავლა განაგრძო გიმნაზიაში. კლასიკური გიმნაზიის დამთავრებისთანავე ალექსანდრე ცაგარელი, დავით სარაჯიშვილთან ერთად, პეტერბურგში გაემგზავრა უმაღლესი განათლების მისაღებად. აქ ის ჩაირიცხა პეტერბურგის სამედიცინო აკადემიაში, მაგრამ მალე უნივერსიტეტში ისტორია – ფილოლოგიის ფაკულტეტზე გადავიდა სასწავლებლად.
1867 წელს ალექსანდრე, კვლავ დავით სარაჯიშვილთან ერთად, გერმანიაში გაემგზავრა და მიუნხენის უნივერსიტეტის ფილოსოფიური ფაკულტეტის ფილოლოგიური განყოფილების სტუდენტი გახდა.
1868 წლის შემოდგომიდან ალექსანდრე ცაგარელი უკვე მიუნხენის უნივერსიტეტის ფილოსოფიური ფაკულტეტის ფილოლოგიური განყოფილების სტუდენტია. 1869 წელს კი ძველ საუნივერსიტეტო ქალაქ ტიუბინგენში გადავიდა, სადაც სანსკრიტულსა და შედარებით ენათმეცნიერებაში მეცადინეობდა პროფესორ როთის ხელმძღვანელობით. აქვე შეადგინა სომხურ - ინგლისური, ინგლისურ - არაბული, თურქულ - რუსული მოკლე ლექსიკონები, შეაგროვა ცნობები ძველი ინდოეთისა და სპარსეთის შესახებ, გაარჩია ვახტანგ მეექვსის, ბექასა და აღბუღას სამართლის ზოგიერთი მუხლი. უცხოეთის უმაღლეს სასწავლებლებში საფუძვლიანი ცოდნის მიღების შემდგომ, ალექსანდრე ცაგარელი დაბრუნდა პეტერბურგში და უნივერსიტეტში, ქართულ - სომხური განხრით კანდიდატის ხარისხის მოსაპოვებლად, წარმატებით ჩააბარა გამოცდები. მალე მან დაიცვა დისერტაცია თემაზე " კავკასიურ ენათა იბერიული ჯგუფის მორფოლოგიის შედარებითი მიმოხილვა ", რომლის შემდგომ ალექსანდრე ცაგარელი დაამტკიცეს ქართული ენისა და სიტყვიერების პრივატდოცენტად და      ლექციების წაკითხვის უფლება მისცეს.
ალექსანდრე ცაგარელმა მთელი თავისი ენერგია პეტერბურგის უნივერსიტეტში ქართული სიტყვიერების კათედრის კანონიერი უფლებებისათვის ბრძოლას შეალია. ის იყო პირველი ქართველი მეცნიერი, რომელიც    სპეციალურად ქართველოლოგიური მიზნებით ეწვია ახლო აღმოსავლეთს, მოინახულა ბევრი სავანე ( ათონი, ჯვარი, საბაწმინდა), სარდაფებსა თუ სენაკებში იპოვა და აღწერა ხელნაწერები, დაამზადებინა ფრესკების პირები, გადმოიღო წარწერები, დაძებნა ცნობები ახლო აღმოსავლეთში ქართველთა კულტურული საქმიანობის შესახებ. სამჯერ იმოგზაურა იტალიაში, სადაც ვატიკანის ბიბლიოთეკაში მიაგნო XII საუკუნის ქართულ ხელნაწერ     ძეგლს.
ალექსანდრე ცაგარელს დიდი ღვაწლი მიუძღვის ქართული კულტურის წინაშე. მან თავისი მოღვაწეობით დამსახურებული ავტორიტეტი მოუპოვა ქართველოლოგიას რუსეთსა და ევროპაში. საგანგებოდ შეისწავლა ევროპის წიგნთსაცავები და აღმოსავლეთის ქვეყნების ქართული კულტურის კერები, რათა ფართო საზოგადოებისათვის ხელმისაწვდომი გაეხადა ჩვენი ხალხის მრავალსაუკუნოვანი კულტურული წარსული. ქართული კულტურის პოპულარიზაციას ისახავდა მიზნად მისი მოხსენებები საერთაშორისო კონგრესებსა და ყრილობებზე. ქართველი ერის წინაშე ალექსანდრე ცაგარლის დამსახურებას ასე აფასებს დიდი ქართველი საზოგადო მოღვაწე ექვთიმე თაყაიშვილი : ,, პროფესორი ალექსანდრე ცაგარელი უნდა დარჩეს ჩვენს ხსოვნაში, როგორც ერთი საუკეთესო, უანგარო მამულიშვილი, რომელიც მთელი თავის ხანგრძლივ სიცოცხლეში მოქმედებდა მხოლოდ თავის სამშობლოს კეთილდღეობისათვის და რომელმაც მოგვცა მეცნიერების დარგში, საქართველოს შესწავლაში თვალსაჩინო შრომანი.. მადლობით მოვიხსენიოთ მისი ღვაწლი, საუკუნოდ ვყოთ ხსენება მისი ’’.
1920 წლის მაისიდან ალექსანდრე ცაგარელი დაბრუნდა საქართველოში მუდმივ საცხოვრებლად და ქართველ ახალგაზრდებს ლექციებს უკითხავდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში.
ქართული მეცნიერებისა და უნივერსიტეტის წინაშე უდიდესი დამსახურების გამო პროფესორთა საბჭომ დამსახურებული პროფესორის წოდება მიანიჭა.

 

თამაზ ჭილაძის კოლექცია

ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის იშვიათ გამოცემათა ფონდში დაცულია ცნობილი ქართველი პოეტისა და მწერლის,  თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიური ფაკულტეტის კურსდამთავრებულის   თამაზ ჭილაძის (დ. 1931) პირადი ბიბლიოთეკა, რომელიც 594 საბიბლიოთეკო ერთეულს ითვლის. პირადი კოლექცია თამაზ ჭილაძემ უსახსოვრა უნივერსიტეტის წიგნთსაცავს 2016 წელს.

ელექტრონული ვერსია